Ο Αριστείδης Λαμπρούλης, δημοτικός σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης και Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Λαρισαίων, με συνέντευξή του στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» καταγγέλλει την «αποικιοκρατικού τύπου» παράδοση υπηρεσιών σε ιδιώτες.

Συνέντευξη στον Θανάση Αραμπατζή

Στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου χαρακτηρίσατε τη νέα σύμβαση για το Πράσινο ως συνέχεια μιας στρατηγικής απαξίωσης των δημοτικών υπηρεσιών και υποστηρίξατε ότι η ανάκληση της προηγούμενης απόφασης έγινε «για να μη χαλάσει η δουλειά» με τον εργολάβο. Με δεδομένη όμως τη σημερινή οριακή στελέχωση της Υπηρεσίας Πρασίνου, πώς απαντάτε στο επιχείρημα της Δημοτικής Αρχής ότι χωρίς εργολαβίες η πόλη κινδυνεύει άμεσα να μείνει ασυντήρητη; Ποια είναι η άμεση, ρεαλιστική εναλλακτική που προτείνει η Λαϊκή Συσπείρωση;

Α.Λ.: Η ιδιωτικοποίηση του Πρασίνου ξεκίνησε δειλά στην πρώτη δεκαετία του 2000, απογειώθηκε από τους μετέπειτα διοικούντες της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας και των συναυτουργών της που εγκαινίασαν εργολαβία 900.000 ευρώ και σήμερα εκτοξεύεται από τη Διοίκηση Μαμάκου στα 2,5 εκατομμύρια ανά έτος όλα από ιδίους πόρους. Οι ένοχοι που συνέβαλαν μεθοδικά και δόλια στην απαξίωση και τα κόμματα των οποίων ως κυβερνήσεις προ και ιδίως επί μνημονίων ξεδόντιασαν τους Δήμους από προσωπικό και πόρους σήμερα εκβιάζουν παρουσιάζοντας τον εργολάβο ως μονόδρομο.
Οι μόνοι που βολεύονται είναι ο ιδιώτης, το κεντρικό κράτος που βγάζει την ουρά του έξω από την ευθύνη εξασφάλισης πόρων και προσωπικού και όποιος ψάχνει σε αυτό το πλαίσιο ευκαιρία για συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αυτός που δεν ωφελείται είναι ο λαός που επιπλέον πληρώνει. Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα της όξυνσης της ανταποδοτικότητας στην οποία όλοι πλην ημών ομνύουν και η οποία μάλιστα εσχάτως επιχειρείται να συνταγματοποιηθεί από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όπως είδαμε στην πρώτη ψηφοφορία της αντιδραστικής συνταγματικής αναθεώρησης στο Άρθρο 102 με τη δυνατότητα ένας Δήμος να θεσπίζει και τοπικό ειδικό φόρο, επικαλούμενος ανάγκη.
Η μόνη ρεαλιστική και αξιοπρεπής απάντηση είναι το μόνιμο προσωπικό. Όπου διοικούμε έχουμε ξαποστείλει εργολάβους από αντίστοιχες υπηρεσίες, επιλογή που έσωσε και χρήματα για αγορά σχετικών μηχανημάτων, εξαντλούμε όρια αξιοποίησης και παραμονής υπάρχοντος δυναμικού και φυσικά δεν υποχωρούμε από την κόκκινη γραμμή, τη διεκδίκηση μόνιμου προσωπικού.

Πέρα από τις επιμέρους πολιτικές αντιπαραθέσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, η Λάρισα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σειρά από ανοιχτά μέτωπα, από το κυκλοφοριακό και τη στάθμευση μέχρι την αντιπλημμυρική θωράκιση, τους ελεύθερους χώρους και την ποιότητα ζωής στις συνοικίες. Ποιες είναι οι άμεσες προτεραιότητες που θέτει η «Λαϊκή Συσπείρωση» για την καθημερινότητα των Λαρισαίων και τι διαφορετικό θα έβλεπε στην πράξη ο δημότης αν είχατε εσείς τα ηνία του Δήμου;

Α.Λ.: Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, τουλάχιστον σε ό, τι μας αφορά, βασίζονται στην καθαρή πολιτική μας ταυτότητα που καθορίζει και τις θέσεις μας πάνω και σε αυτά τα ανοιχτά μέτωπα που εύστοχα διαπιστώνετε. Ως εκ τούτου δεν έχουμε ανάγκη να κρύβουμε το ποιοι είμαστε πίσω από κούφιους εντυπωσιασμούς ή από φαιδρούς και απωθητικούς σκυλοκαβγάδες όπως κάνουν καθ’ έξιν άλλοι.
Για μια σειρά έργων υποδομής που έχει ανάγκη η πόλη πρέπει να συγκρουστείς με την κυρίαρχη λογική κόστους-οφέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάσει της οποίας αυτά κρίνονται μη επιλέξιμα. Άρα, απαιτείται μια συνολική ανατροπή προκειμένου να λυθούν δομικά τέτοια ζωτικά θέματα.
Εάν διοικούσε η Λαϊκή Συσπείρωση ο δημότης θα έβλεπε τα δημοτικά τέλη να μειώνονται μέσω κατάργησης του οριζόντιου, ταξικού και άδικου 35% και μέσω κλιμακωτής προσαρμογής τους βάσει κριτηρίων όπως στην Πάτρα που καταγράφει σταθερά τα πιο χαμηλά δημοτικά τέλη στην Ελλάδα. Θα έβλεπε την προτεραιοποίηση των δημοτικών χώρων στάθμευσης και όχι της ελεγχόμενης στάθμευσης που αποτελεί ένα επιπλέον χαράτσι, όχι του ΣΒΑΚ που έχουμε σχολιάσει επανειλημμένα ως «Σχέδιο Βασανισμού Ανθρώπων της Καθημερινότητας» , όχι των αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεων με ιδιώτες όπως στο Ωδείο και στο ΟΥΗΛ.
Θα έβλεπε τους ιδίους πόρους του Δήμου, τα λεφτά του δηλαδή, να μην χρηματοδοτούν παρακμιακά σώου με αντιαισθητικό περιεχόμενο και καμία ουσία για τον κόσμο που ζει και εργάζεται στην πόλη. Να μπαίνει μπροστά ο σχεδιασμός για καινούργιες σχολικές υποδομές και αντιπλημμυρικά έργα, η υπογειοποίηση του τρένου που χωρίζει θανατηφόρα στη μέση μια Λάρισα που διαρκώς μεγαλώνει, το πάγωμα των αποχαρακτηρισμών κοινόχρηστων χώρων. Όχι στρατηγικές μετατροπής είτε σε «πόλη του Σαββατοκύριακου» είτε «του δεκαπεντάλεπτου» όπως επιβάλλουν οι διάφορες εγχώριες ή διεθνείς ατζέντες.
Και θα έβλεπε, καταρχήν, μια Δημοτική Αρχή που θα έπαιρνε θέση σε όλα. Διότι όμορφη είναι μια πόλη που δεν έχει ανέργους, φτώχεια, που δεν ξεσπιτώνονται άνθρωποι από αρπακτικά funds μέσω πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.
Όμορφη είναι μια πόλη που δεν συναινεί στη σπίλωση της αξιοπρέπειάς της με την εγκατάσταση ΝΑΤΟϊκών βάσεων βατήρων επιθετικότητας σε άλλους λαούς και μαγνητών αντιποίνων, βάσεων εγκληματιών που σουλατσάρουν ασύδοτοι απολαμβάνοντας σκανδαλώδη προνόμια από την ντροπιαστική ετεροδικία έως την εξοργιστική απαλλαγή από τον ΦΠΑ.
Μια Δημοτική Αρχή που δεν θα δήλωνε ανεύθυνη, κρυπτόμενη πίσω από το «τεκμήριο» της αναρμοδιότητας, αλλά παρούσα και πρωταγωνίστρια στην κινητοποίηση του λαού ώστε να επιβάλλει στην κεντρική εξουσία τις σύγχρονες ανάγκες του.
Όλα αυτά δηλαδή που αποτέλεσαν συν τοις άλλοις επιτυχή πρακτική συνδεδεμένη άρρηκτα με τις πιο αλησμόνητες και αναγνωρισμένες από όλους στιγμές της αναγέννησης της Λάρισας μεταξύ 1978 και 1994, οπότε και είχαμε την ευθύνη της Διοίκησης.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.